Keffiyeh verboden voor para's in Antwerpen

Bart De Wever heeft het leger ingezet in "zijn" stad om bewakingsopdrachten te vervullen. Blijkbaar is de politie in Antwerpen niet in staat om de stad te beveiligen. Ze zullen het graag horen, vooral de leden van de rechtse politievakbond NSPV waarvan de voorzitter BDW zijn goede vriend noemde na een betoging tegen de pensioenregeling die voor politieambtenaren moeilijk te slikken is.

De pro's en contra's hebben we uitgebreid kunnen volgen in de pers.

De winkeliers klagen al dat ze minder volk over de vloer krijgen.

Winkeliers zijn echter niet de enige klagers, ook de joodse gemeenschap roert zich.

Para's in het straatbeeld, alla, maar para's getooid met een "Arafatsjaal", dat is er natuurlijk over.

Winkeliers zeggen dat hun klanten denken dat Antwerpen een belegerde stad is.

Sommige joden denken blijkbaar dat Antwerpen belegerd wordt door de Palestijnen.

Waar gaat dit eigenlijk over?

De zgn. "Arafatsjaal" is een tradidioneel hoofddeksel, "Keffiyeh" genoemd, dat wijd verspreid is in het Midden-Oosten en vooral gedragen wordt door mannen (bedoeïnen) om het hoofd en de nek te beschermen tegen zon, zand of kou.
Het is een katoenen, wollen of gemengde doek die in verschillende kleurvarianten wordt gemaakt en die op een bepaalde manier om het hoofd gewikkeld wordt of gedragen zoals Arafat het deed, met een band, "agaal" genaamd, rond het hoofd om de sjaal op het hoofd vast te houden.
De kleurcombinatie hangt af van het land of de streek.
Yasser Arafat heeft, wellicht zelfs ongewild, van de keffiyeh een symbool van de Palestijnse strijd gemaakt.
Daardoor werd het een geliefd accessoire voor iedereen die zich progressief noemde in de laatste decennia van de vorige eeuw
In het algemeen is de symboolwaarde van de sjaal sterk afgezwakt lijkt mij.

De para's die zulke sjaal dragen, wikkelen hem niet rond het hoofd, maar gewoon rond de nek, en volgens mij gewoon om zich tegen de kou te beschermen en niet om een pro-Palestijns statement af te leggen.

Het verbod op het dragen van de keffiyeh is in feite niets nieuws.
Militairen moeten zich kleden volgens het K.B. van 4 februari 1998 en het Reglement Militaire Tenues van 20 februari 2006. http://www.kvoo-ovl.be/Doc/DGHR-REG-DISPSYS-001_N.pdf
Onder nr. 102 van dat reglement staat vermeld dat het zichtbaar gemengd dragen van militaire en burgerkleding niet toestaan is. Een keffiyeh valt onder burgerkleding en mag dus niet samen met een uniform gedragen worden.
De enige vermelding betreffende een sjaal vond ik in punt 219 van het reglement, dat zegt: "De sjaal van de Marine wordt gekruist op de borst en onder de mantel gedragen."
 

Het reglement is duidelijk en het dragen van een keffiyeh werd dan ook slechts oogluikend toegelaten tot dat de joodse-lange-tenenclub bezwaren had.
Beveiliging van de bevolking, prima, maar wel in de correcte klederdracht.
Wat is het belangrijkste?

Ter aanvulling: na het publiceren van dit artikel op mijn blog heb ik op de website van Joods Actueel een artikel of enige commentaar gezocht over dit onderwerp. Niets gevonden, dus zal het nog wel meevallen met de bezwaren van de joodse gemeenschap, anders had Freilich er wel een artikel aan gewijd.

Pensioenverdriet

Ik zit in een serieuze mentale dip, en wel hierom.

Morgen, 29 november, word ik 60 jaar.

Moest er geen pensioenhervorming zijn geweest dan was vandaag mijn laatste werkdag.

Niet dus.

Ik geef toe dat ik met de pensioenhervorming niet gelukkig was. 

De eerste pensioenhervorming werd onder het ministerschap van Vincent Van Quickenborne, in een vorig leven bekend als Senator Q, vastgelegd in de wet van 28/11/2011 houdende diverse bepalingen, de artikelen 85 tot 128, en dit in een drafje waardoor er nadien een zogenaamde "herstelwet" is moeten verschijnen, hetgeen er wel degelijk op wijst dat die hele hervorming zonder al te veel nadenken door het parlement is gesluisd.

Volgens die hervorming kwam ik niet langer in aanmerking op op 60 jaar met vervroegd pensioen te gaan.

In mijn eerste jaar als werknemer kwam ik 4 dagen te kort om dat jaar mee te laten tellen in de vereiste loopbaanjaren.

Met andere woorden, ik ben in mijn jeugd iets te lang blijven hangen in "sex and drugs and rock and roll", hetgeen mij nu een beetje zuur opbreekt, maar soit.

Ik heb mij al vlug kunnen verzoenen met het feit dat ik wat langer aan de slag moet blijven.

Maar.

Ik heb mijn moeder jaren geleden beloofd om, zodra ik mijn pensioen nam, en zij niet meer op een menselijke manier zelfstandig zou kunnen wonen, haar bij mij in huis zou nemen om voor haar oude dag te zorgen. Zij is nu 86 jaar en de eerste tekenen van dementie dienen zich aan. Ik ben bang dat ik vóór mijn pensioen haar in een rusthuis zal moeten stoppen, dumpen zeg maar.

Dat ik dit niet kan doen wringt mij zo veel meer dan het feit dat ik langer moet werken, dat ik vandaag een beetje over mijn toeren ben.

In een impulsieve bui heb ik een mail gestuurd naar Vincent VQ, huidig burgemeester van Kortrijk.

Die mail was niet erg vriendelijk, dat geef ik grif toe.

Toch heeft VVQ zich de moeite getroost om mij te antwoorden, weliswaar met een politiek antwoord, maar toch, het siert hem, en dat heb ik hem ook gemaild.

Een en ander heeft geresulteerd in een geanimeerd mailverkeer, waarover ik niet zal uitweiden.

VVQ is niet meer de Senator Q van jaren geleden.

Hij heeft intussen een voor hem succesvol politiek parcours afgelegd, met als orgelpunt het burgemeesterschap van Kortrijk waarbij hij de tjeven uit het stadhuis heeft verjaagd.

Je moet het maar doen als oud-Amadees.

Als je het politieke parcours van VVQ volgt, kan je eigenlijk niets ander zeggen dan dat hij een politiek opportunist is. Ik wil hier de oefening niet maken, maar met een eenvoudige Googlezoektocht kan je het politieke CV van Quicky wel vinden.

Ik heb VVQ niet echt gevolgd, maar waarin ik hem echt heb kunnen appreciëren is zijn werk in het genocideproces tegen de zionistische oorlogsmisdadiger Ariël Sharon wegens de moorden op Palestijnse vluchtelingen in de kampen van Sabra en Shatila in september 1982.

Ach, ik heb Q altijd wel een sympathieke gast gevonden, alleen jammer dat hij zijn oorspronkelijke rode eieren in een blauwgeschelpt nest heeft geworpen via een Vlaams-nationalistische omweg.

Poëziewedstrijd

Onlangs werd ik genomineerd op de shortlist van een gedichtenwedstrijd en dit voor het eerst in mijn scribentenleven. Het is bij die nominatie gebleven. Mijn gedicht werd niet bekroond, ook niet met een "eervolle vermelding". Ik had ook niets anders verwacht.

Ik was al tevreden met die nominatie. Ik heb mijn gedicht mogen voordragen tijdens de prijsuitreiking en het wordt opgenomen in een bundel. 

Veel stelt het allemaal niet voor. Het is en blijft amateurisme. 

De nominatie kwam dan ook als een complete maar aangename verrassing.

 "Ledigheid is des duivels oorkussen" zegt een spreekwoord. Ledigheid staat voor luiheid, een non-bezigheid waaraan ik mij wel eens durf te bezondigen. Lang duurt het echter nooit. Tijdens deze lichamelijke inactiviteit blijken mijn hersenen op volle toeren te draaien. Er stromen dan de meest uiteenlopende gedachten en ideeën zo maar zonder de minste aanleiding door mijn grijze cellen.

Soms, heel soms, voor zover mijn ordeloze gedachten ergens in mijn herinnering blijven hangen, ontstaat er iets, een aanzet tot een scribentenschrijfsel, zoals dit bericht op mijn blogje.

Soms, heel soms, monden mijn hersenspinsels uit in de aanzet tot een gedicht.

Als er zich dan een wedstrijd aandient durf ik al eens iets inzenden, evenwel zonder de minste ambitie.

Zo ook dus voor de poëziewedstrijd van de stichting "Ongehoord" in Rotterdam of all places.

Het thema was zoals de naam van de stichting, "Ongehoord".

Daar kan je natuurlijk meerdere kanten mee uit.

Gezien de belabberde toestand van mijn gehoororganen heb ik het thema dan ook letterlijk genomen.

De meeste gedichten die worden ingestuurd voor dat soort wedstrijden zijn van het toegankelijke genre. Men zal er weinig hermetische schrijfsels tegen komen. Zulke wedstrijden zijn dan ook niet bedoeld voor dichters waarvan je de maat van hun schoenen, hun eetgewoonten en hun diepste hersenkronkels moet kennen om maar iets te begrijpen van hun schrijfsels.

De prijsuitreiking vond plaats op zondag 16 november in het Biliotheektheater in Rotterdam.

Na lang aarzelen heb ik dan toch beslist om mijn reisangst te trotseren en er naar toe te gaan.

Achteraf gezien heb ik er goed aan gedaan, en dit om diverse redenen.

Ik heb mijn reisangst weer eens overwonnen.

Ik ben eens in Rotterdam geweest. (en dit voor het eerst).

Ik heb mijn gedicht kunnen voordragen voor een publiek. (en dit voor het eerst)

Ik ben teruggereisd met de Thalys (en dit voor het eerst) van Rotterdam naar Brussel. De terugreis op zich was ook al een aangename ervaring.

Mijn gedicht wordt opgenomen in een bundel (en dit voor het eerst) met alle genomineerden.

Ik ben weer een leuke ervaring rijker die mij zal aanzetten om verder te doen.

Dat NV-A extreemrechts is wordt met de dag duidelijker

Na het benadrukken van hun extreemrechts profiel heeft na Theo Francken en Jan Jambon nu ook Ben Weyts dezelfde fascistoïde kaart getrokken.

Weyts was samen met Francken op een verjaardagsfeest van de oprichter van de veroordeelde en verboden paramilitaire organisatie VMO en oud-senator Bob Maes.

(lees hier: http://aff.skynetblogs.be/archive/2014/10/13/ben-weyts-en-theo-francken-op-feestje-voor-oud-vmo-leider.html)

Bob Maes was lid van het VNV en na WOII senator voor de Volksunie en dus ook oprichter van de knokploeg van de Volksunie.

Dit is het zoveelste feit en het zoveelste bewijs dat de NV-A qua extreemrechtse identiteit niet moet onderdoen voor het Vlaams Belang. Ik zie het verschil al lang niet meer.

De uitspraak van Jambon was fout, maar hij had zijn redenen.

Een tijdje geleden zond ik een tweet de wereld in waarin ik mij afvroeg of de stilte die Jan Jambon bewaarde voor en tijdens de regeringsonderhandelingen waren ingegeven door angst om door domme uitspraken te doen hij een eventuele ministerportefeuille mis te lopen.

En zie, hij is nog maar anderhalve dag minister of zijn eerste domme uitspraak is er.

Die man laat elke gelegenheid die hij krijgt om te zwijgen aan zich voorbij gaan.

Is het wel echt domheid of is het gewoon een kwestie van provoceren?

Ik schat een beetje van beide.

Men moet zijn uitspraken onder de loep nemen, er een beetje de techniek van close reading op toepassen.

De uitspraken die Jambon deed kwamen als reactie op de aantijgingen dat hij op een bijeenkomst van het Sint-Maartensfonds was geweest en die groep oud-oostfronters had toegesproken.

‘Ik daag iedereen uit één zin, één tekst te vinden waarin ik de collaboratie verdedig'

Als je politieke ambities hebt kan je inderdaad maar beter niets op papier zetten dat je tijdens je hele carrière kan achtervolgen, maar dat wil nog niet zeggen dat hij de collaboratie niet verdedigt.

Van zijn Grote Leider is er wel een tekst waarin hij de verdediging opneemt van oostfrontstrijders.

Ik citeer een stukje uit een oudere blogpost, zie deze link: http://walthersbemoeienissen.blogspot.be/2013/10/gewoon-rechts-of-extreem-rechts-bis-de.html

“In de Standaard las ik dat Bart De Wever over het Sint-Maartensfonds in een blad, genaamd "Meervoud", dat ik verder niet ken, over het Sint-Maartensfonds heeft geschreven, en ik citeer uit De
Standaard: "In hoofdzaak (gaat het om) een verzameling van bejaarde mensen, die collectief hun jeugdjaren willen herbeleven, inclusief het opvoeren van een aangebrande morfologie en fraseologie." en verder: "Hier voert men een hoogmis op van het eigen idealisme de eigen opoffering. Ten minste die eigenschappen kan men van deze mannen, die vrijwillig naar het bloedigste slagveld van de voorbije eeuw trokken, moeilijk loochenen."
De laatste quote die De Standaard aanhaalt kan best dienen als ontluisterend voorbeeld van het gedachtegoed van "De Grote Leider". Lees en huiver: "Dat is precies de reden waarom ze voor het hele Vlaams-nationalisme een bijzondere plaats blijven innemen." Einde citaat.”

Het verdedigen van de collaboratie zit wel degelijk ingebakken in de structuren van de NV-A

'De collaboratie was een fout. De Vlaamse beweging is tientallen jaren geïsoleerd geweest'

Dus, de collaboratie was fout omdat het als gevolg had dat de Vlaamse beweging tientallen jaren geïsoleerd is geweest.

Dat de collaboratie fout was omdat men daarmee een misdadige fascistische dictatuur steunde komt waarschijnlijk niet in zijn gedachten.

'De collaboratie was fout, maar die mensen hadden hun redenen.’

Dat de collaboratie fout was wisten we al, maar om de verkeerde redenen.
De redenen welke de collaborateurs hadden waren wellicht minder fout.
Is deze uitspraak niet in contradictie met de eerste?
Is deze uitspraak iets anders dan de verdediging van de collaboratie?

‘Ik was er niet bij'

Dit is niet meer dan een goedkoop kinderachtig en dom excuus om zich er van af te maken.

En, ten slotte, om achteraf te zeggen dat aan zijn woorden een verkeerde interpretatie werd gegeven, is al even goedkoop, kinderachtig en dom.

Als je gaat spreken op een bijeenkomst van Alte Kameraden van de Vlaamse-Waffen-SS dan vergoelijk je de daden van die nazi’s en behoor je tot die club, punt.

Theo Francken stroopt de mouwen op.

Het zat er aan te komen. Een xenofoob op de post Asiel en Migratie. Volgens een oud NV-A-lid zelfs een regelrechte racist. (lees onder meer hier: http://aff.skynetblogs.be/archive/2012/01/30/waarnemend-vnv-leider-francken-mailt.html)

Zijn stoerdoenerij na anderhalve dag staatssecretaris te zijn getuigt van weinig intelligentie. Hij zou liefst persoonlijk alle asielzoekers de grens over zwieren. (Internationale) wetten en regels zijn waarschijnlijk ballast voor deze VNV-er.

Asielzoekers zijn tot nader order profiteurs en criminelen. Buiten met dat uitschot.

Dat er intussen uit een onderzoek van de KUL en de ULB is gebleken dat asielzoekers wel degelijk economisch actief zijn en zich integreren na een aanpassingsperiode legt Francken maar al te graag naast zich neer. (zie hier: http://www.demorgen.be/binnenland/asielzoekers-slaan-niet-op-de-vlucht-voor-werk-a2087777/) Als hij zegt dat het criminelen zijn, dan zijn het criminelen, basta.

Hij hoopt te scoren, dat zit natuurlijk ook achter zijn uitspraken. Hij heeft gezien dat zijn voorgangster Maggy De Block nogal wat stemmenwinst heeft behaald met haar strikte asielbeleid. Daar heeft hij wel oren naar. Met het stampen naar de meest kwetsbare mensen valt in Vlaanderenistan nog wat te verdienen. Plus, hij moet de pas verworven stemmen die van het Vlaams Belang werden gekaapt te vriend houden.

Hij wil niet alleen een pak meer asielzoekers uitwijzen, desnoods manu militari, maar hij wil ook opnieuw gezinnen met kinderen opsluiten in asielcentra, of moderne concentratiekampen. Hiervoor werd ons land al twee maal veroordeeld. (zie hier: http://www.jeugdrecht.be/custom_output.php?action=printobject_pdf&class=nieuws&id=212)

Geen probleem echter voor Francken.

Wie heeft het Vlaams Belang nodig als je NV-A hebt met fascistoïde sujetten als Francken en co.

 

Kaaimantaks! Doorkijkbelasting! Wadde?

Gwendolyn Rutten, voorzitter van Open-VLD en voetveeg van NV-A gaat er in de media prat op dat zij samen met haar onderhandelingspartners een soort van constructie heeft uitgewerkt om het meestal zwarte kapitaal van ondernemers en andere grootverdieners die huiverachtig worden bij het horen uitspreken van het woord belastingen, alsnog te belasten.

Dat moet men kaderen in de filosofie van "zien jullie wel dat wij ook aan de grootkapitalisten durven raken". Hoe men dit in de praktijk gaat aanpakken daarover vernemen we niets. 

Gwenny laat uitschijnen dat de coalitiepartners iets nieuws hebben bedacht. Niets is echter minder waar.

In het wetboek van de inkomstenbelastingen van 10 april 1992 staat een artikel 307 dat zegt dat men het bestaan moet vermelden van buitenlandse rekeningen met inbegrip van de rekeningnummers. ook levensverzekeringen in het buitenland moeten worden aangegeven evenals juridische constructies aangeven. Dit geldt eveneens voor vennootschappen die elke storting aan een belastingparadijs van meer dan €100.000 moet aangeven. (zie de link: http://ccff02.minfin.fgov.be/KMWeb/document.do?method=view&nav=1&id=91c7991e-35a5-4730-96c5-1c5dd721afb2&disableHighlightning=true#findHighlighted)

In uitvoering van die wet bestaat er een K.B. van 6 mei 2010 dat een opsomming geeft van zgn. belastingparadijzen, 30 in totaal. Om van een belastingparadijs te kunnen spreken moeten deze landen een vennootschapsbelastingtarief hanteren die minder dan 10% bedraagt.
Deze aangifteplicht is verder geconcretiseerd in een circulaire van 30 oktober 2010. (zie deze link: http://ccff02.minfin.fgov.be/KMWeb/document.do?method=view&id=dc2039d3-f30b-4829-b41c-0f7b27f427d3&caller=1#findHighlighted)

Behoudens de verplichte melding van storting van meer dan €100.000, staat er nergens dat men ook de hoeveelheid pecunia die op die rekeningen staat bekend moet maken aan de fiscus. En daar houdt het dan ook meestal op.

Die belastingparadijzen kennen allemaal een strikt bankgeheim. Hoe Gwendolyn en co. die landen op andere fiscale gedachten zal kunnen brengen is mij een compleet raadsel. Blijkbaar weet ze het zelf ook niet en is dit een afleidingsmanoeuvre om de mensen een rad voor ogen te draaien, ingegeven door de vele beschuldigingen dat deze regering het geld weeral voornamelijk haalt bij de gewone werkmens.