Versnick opent jacht op leefloners

Nadat schepen van Antwerpen Lauwers (SP.a) leefloners verplicht wilde tewerkstellen (zie een eerder bericht op dit blogje) steekt OCMW-voorzitter van Gent, Geert Versnick (OpenVLD) nog een tandje bij door leefloners die hun kinderen, die nota bene niet eens leerplichtig zijn, niet naar school sturen, hun leefloon af te pakken.

Ik ben de eerste om toe te geven dat een van de grootste uitgaven van de OCMW's in ons landje het uitbetalen van leeflonen is. Het voorstel van Versnick kadert wellicht dan ook binnen de financiële situatie van het OCMW van Gent.

In tijden van laagconjunctuur moet elk bestuur goed op de centjes letten, als een goed huisvader, zoals men dan zegt. Het is echter frappant om nog maar eens vast te stellen dat men de centen gaat zoeken bij de minstbedeelden.
Als ik dan lees dat Versnick als argument de taalachterstand van kinderen van leefloners noemt, dan kan ik mij niet van de indruk ontdoen dat hij voornamelijk de allochtone leefloners in het vizier neemt.

Typisch rechts denk ik dan, typisch liberaal, denk ik dan, maar als ik dan eveneens lees dat Antwerpen het voorstel van Versnick wel ziet zitten, dan kan ik niets anders dan nog maar eens vaststellen dat de SP.a hoe langer hoe meer verrechtst.

Er is inderdaad een probleem met taalachterstand bij kinderen uit allochtone gezinnen, er zijn inderdaad leefloners die het maar al te gemakkelijk vinden om op die manier in hun levensonderhoud te voorzien, er zijn inderdaad mistoestanden en er is inderdaad een zeker profitariaat, maar is het echt de ultieme oplossing voor budgettaire OCMW-problemen om mensen die door allerlei omstandigheden hun huishouden niet meer naar behoren kunnen bestieren, als kers op de flauwe taart ook nog eens hun schamele steun te ontnemen?
Het intensief begeleiden van leefloners zodat ze een uitzicht hebben op een verbeterde toestand waarin ze werk hebben en zo weinig mogelijk problemen, ook, en misschien vooral, van financiële aard, zou meer zoden aan de dijk zetten dan die mensen nog dieper in de miserie te storten.
En die kleine groep die niet te bereiken is, die niet te sensibiliseren is, die een hardnekkige onwil betoont, geef die inderdaad lik op stuk, maar op een andere manier, want met geld afpakken van ouders raak je ook aan de kinderen, al dan niet schoolplichtig.

Maak a.u.b. grondig werk van het intensief volgen van leefloners met het oog op rehabilitatie in de maatschappij, zorg voor werk, besteedt de middelen die er zijn aan duurzame oplossingen voor leefloners, op termijn zal dat renderen, ook voor de OCMW-kassen.

Daar word je stil van!

Beelden, getuigenissen, wenende famieleden en vrienden, 22 kinderlijkjes in een verhakkelde bus,.....................daar wordt een mens stil van. Sneeuwklas wordt doodsklas!
Volgend jaar zullen we allen zeggen:" Is dat al een jaar geleden!?" Wij zullen er niet lang meer bij stilstaan, voor de ouders daarentegen staat alles voortaan stil.

donderdag 15 maart 2012

Over twee Barten die niet graag inleveren

Vandaag las ik her en der dat de (gemeenschaps)senatoren Bart Tommelein en Bart De Wever misnoegd zijn omdat ze €500 netto moeten inleveren. Dit komt neer op een schamele 5% van hun riante senatorenwedde.
Als ik een snel rekensommetje maak met als basis mijn wedde, dan maakt €500 maar liefst 28,01% uit van mijn huidige wedde.
Intussen weten veel mensen niet meer hoe ze hun steeds maar duurdere energierekeningen moeten betalen zonder te moeten besparen op eten, kleding en andere dagelijkse behoeften.
Niemand levert graag een deel van zijn loon in, maar om nu zoals beide Barten hun ongenoegen in de pers te uiten over 5% inlevering is er voor mij ver over. Dat bewijst mijns inziens dat veel parlementariers hun voeling met het werkelijke leven van werkers, invaliden, zieken, gepensioneerden en andere minderbedeelden volledig kwijt zijn, indien ze dat al überhaupt gehad hebben.
Hoeveel mensen, gezinnen, zouden er zijn die het met minder dan het dubbele van de inlevering van B&B moeten zien te rooien?
Schande!
7 maart 2012

Ik ben terug

Na meer dan een jaar afwezigheid op mijn eigenste blogje heb ik vandaag beslist om de draad weer op te nemen.
In het openingsberidcht van deze blog schreef ik het volgende: " Soms zullen het slechts enkele zinnen zijn, soms enkele bladzijden, dat zal afhangen van het onderwerp en van mijn goesting. Dat laatste zal ook de doorslag geven op de frequentie van verschijnen."
De goesting is terug!


7 maart 2012

Verplichte tewerkstelling in Antwerpen: terug naar 6 oktober 1942?

De Antwerpse SP.a-schepen Guy Lauwers denkt er aan om steuntrekkers van het OCMW in te zetten in de groendienst om onkruid te wieden. Het is nog maar een idee. Wat zal het worden, Chinees vrijwilligerswerk of algemene verplichting?

Lauwers is een oud vakbondssecretaris die een fin de carrièrezet heeft gedaan door de ACOD als springplank te gebruiken om een politiek mandaat te bemachtigen. Ik heb altijd al moeite gehad met dat soort mensen. Voor mij ben je ofwel politieker ofwel vakbondsman. Er zijn weinigen die hun syndicale en sociale reflexen behouden na een overstap naar de politiek. Wat Lauwers betreft, die had zijn syndicale reflexen reeds lang van zich afgeschud vooraleer hij een schepenambt op een presenteerschoteltje kreeg. Als vakbondssecretaris heeft hij mee de onderhandelingen gevoerd over de openbare ziekenhuizen die werden verkocht aan de private sector. Lauwers heeft zich weliswaar nooit openlijk voorstander getoond van deze privatisering, maar hij heeft wel voor de private onderhandelaars de weg van de minste weerstand geëffend. Zat het schepenmandaat misschien toen al in de koker? Het heeft er alle schijn van.

Als Lauwers zijn syndicale reflexen heeft afgestoten in het ZNA-dossier, dan is het nu de beurt aan zijn sociale reflexen. Het resultaat is gekend.

Leefloners en andere steuntrekkers worden nogal snel als luie profiteurs bestempeld, vooral dan door (ultra)liberalen en andere extreem rechtse antisocialen. Denkt Lauwers er ook zo over?

Een alleenstaande leefloner ontvangt € 725,79 per maand, dat is minder dan het bestaansminimum. Trek daar de huur van af en je hebt misschien net voldoende om geen honger te lijden. Als dan een leefloner voor datzelfde bedrag hetzelfde werk moet verrichten als een reguliere ongeschoolde arbeider met een volwaardige arbeidsovereenkomst dan is dat mijns inziens in strijd met het gelijkheidsbeginsel.

Er zijn trouwens al een pak steuntrekkers die via het OCMW tewerkgesteld worden. In het vakjargon noemt men die werknemers artikel zestigers. Het is een vorm van sociale tewerkstelling, meestal voor de duur die nodig is om in orde te zijn met alle sociale wetten. Het is alleen jammer dat die mensen na hun tewerkstelling als artikel zestiger dikwijls in de werkloosheid belanden. Het zou nuttiger zijn om die mensen beter op te volgen en aan een volwaardige tewerkstelling te helpen.

Mensen - al dan niet verplicht – tewerkstellen aan de prijs van het leefloon is goedkope dwangarbeid. Blijkbaar is het enkel om de centen te doen. Ik zou er niets op tegen hebben om leefloners een aantal uren per week nuttig werk te laten doen met als doel wat arbeidservaring op te doen met het oog op een reguliere tewerkstelling.

Moest de schepen echter zinnens zijn om deze maatregel verplichtend in te voeren, dan kan ik niets anders dan verwijzen naar de Arbeitseinsatz die op 6 oktober 1942 werd ingevoerd door je weet wel wie.

12 augustus 2010

Waarom ik mij liet “ontdopen”.

Blijkbaar zijn er veel mensen die het pedofilieschandaal binnen de RKK aangrijpen om zich te laten ontdopen.

Ook ik had een aanleiding nodige om deze stap te zetten. De reactie van o.a. Daneels en vooral deze van broeder René Stockman op het zelfgekozen overlijden van Hugo Claus op 19 maart 2008 was voor mij de spreekwoordelijke druppel.

De aanleiding

Na de dood van Claus verscheen er op de website van kerknet een artikel getiteld “Het geval Claus”, geschreven door broeder René Stockman, generale overste van de Broeders van Liefde. Dit artikel verscheen nog vóór de uithaal van Godfried Daneels in zijn paashomilie die meer aandacht kreeg. Daneels is dan ook een veel belangrijker persoon in de RKK dan Stockman.

Met de titel van Stockmans’ stuk, “Het geval Claus”, wordt de toon al enigszins gezet. Dat de dood van Claus “in de media ruim [werd] uitgesmeerd” is voor de broeder al meteen een doorn in het oog. Meteen wordt er twijfel gezaaid over de wettelijke procedure die bij Claus’ euthanasie werd gevolgd. Stockman schrijft dat het “wellicht” is gebeurd volgens de procedure “zoals de wet het in België mogelijk maakt” en insinueert daarmee meteen een andere, minder wettelijke procedure en dus met medeweten van de arts(en).

Het stoot broeder S tegen de katholieke borst dat de daad van Claus door sommigen wordt goedgepraat en “zelfs als summum van edelmoedigheid” de hemel wordt in geprezen. Wat is er mis met het goedpraten van iets waar je achter staat? Naar mijn mening even min als het afkeuren van iets waar je niet achter staat. Het gaat vooral om de manier waarop dat goedpraten of afkeuren gebeurt.

Ook Guy Verhofstadt krijgt er van langs. Broeder S vraagt zich af of de toenmalige premier zijn mening over Claus’ euthanasie wel had mogen verkondigen. Persoonlijk wel vindt broeder Stockman, maar niet “als eerste minister van alle Belgen, dus ook van mij”

Heeft de eerwaarde broeder zich even verontwaardigd gevoeld toen wijlen koning Boudewijn, de koning van alle Belgen, dus ook van mij, weigerde om de abortuswet te ondertekenen? Ik dacht het niet.

Broeder S verwijt “vooraanstaanden” en “de media in het algemeen” dat zij “de daad en de omstandigheden waarin deze daad werd gesteld, als een edelmoedige acte aanprijzen”.

De volgende zin in het opstel van de broeder is van een, voor dit soort farizeeërs, typisch huichelachtig allooi: “Hier pretendeert een bepaalde groep in de samenleving, met een bepaalde levensfilosofie, de norm voor de gehele samenleving te bezitten en begaat de arrogantie deze op te dringen aan eenieder.”  Zou hij hiermee ook de arrogantie van de RKK bedoelen waarmee deze uit de hand gelopen sekte haar levensbeschouwing al 2000 jaar aan de halve wereld opdringt? Nogmaals, ik dacht het niet.

De procedure

Na lezing van het stukje proza van broeder S en na het aanhoren van de sneer die Claus kreeg van Daneels heb ik het woord “ontdopen” gegoogeld en vond al snel hoe je te werk moet gaan.

Een briefje aan het bisdom van mijn woonplaats met vermelding van naam, voornamen, adres, geboorteplaats en –datum, ouders, woonplaats van de moeder bij het doopsel en de datum van het doopsel met uiteraard de vraag om geschrapt te worden uit de doopregisters van de parochie, is voldoende. Het hoeft niet aangetekend en ook niet per se handgeschreven zoals ik in de weekendkrant heb gelezen.

Mijn verzoek dateert van 1 april 2008. Ik kreeg een antwoord met datum 7 mei 2008 van de secretaris van het bisdom met de volgende tekst:

“Geachte heer

Wij hebben uw vraag tot uittreding uit de katholieke Kerk goed ontvangen.

Het doopsel dat u ontvangen hebt, kan als historisch feit niet ongedaan gemaakt worden.

Wel kan u beslissen om uit de katholieke Kerk te treden, d.w.z. niet langer tot de katholieke Kerk te behoren en beroep te doen op haar diensten (bijv. voor huwelijk).

Deze beslissing wordt in het doopregister bij uw doopsel genoteerd.

Ik kan u vervolgens mededelen dat uw uittreding uit de katholieke Kerk werd genoteerd in het doopregister van de parochie [Sint-….] te [……..], jaar [….] onder nummer [..].

Het staat u vrij de inschrijving persoonlijk in het doopregister te verifiëren.

Met beleefde groeten

[….]

Secretaris van het bisdom

Hiermee ben ik dus niet langer lid van de RKK-club. Ik ben niet gaan verifiëren of er daadwerkelijk een notie van mijn uittreding is bijgeschreven in het doopregister.

Betekenis

Voor de kerk blijf ik dus gedoopt. Het klopt dat het doopsel op zich een daad inhoudt, nl. het besprenkelen van het hoofd met wijwater. Dit is inderdaad gebeurd en kan niet meer ongedaan worden gemaakt. En wat dan nog? Ik hecht er geen enkel belang aan dat er ooit zulk een ritueel op mij is toegepast. Ik heb nooit gevraagd om lid te mogen worden, het is mij opgedrongen (hallo br. Stockman, daar is dat woord weer).

De beslissing om het ongevraagd lidmaatschap definitief op te zeggen was wel de mijne, daar heb ik wel zelf om gevraagd.

Ik kan dus geen beroep meer doen op de diensten van het genootschap.

Welke diensten zouden dat kunnen zijn? Ik vermoed dat men o.a. de sacramenten bedoelt. Ik zal ze eens alle zeven overlopen:

Doopsel: heb ik gehad en hoef niet meer zo nodig

Eucharistie: doe ik al sinds +/- mijn veertiende niet meer aan mee
Vormsel: heb ik gehad en ik vind dat ik gezien mijn leeftijd niet slecht gevormd ben
Biecht: ik houd mijn uitspattingen wel voor me zelf
Huwelijk: ben aan mijn tweede bezig en een derde hoeft niet meer
Wijding: nu ik ben ontdoopt kan ik ook geen priesterwijding meer ontvangen, maar ik heb nooit ambitie gehad in die zin
Heilig oliesel: dood gaan doen we toch en na ons komen de vliegen.

                                          
                                                    Doopsel van Christus - Rubens

6 juli 2010

Vlaams Belang – wat we zelf doen, doen we beter

Dat het al een tijdje rommelt bij het VB is een understatement. Het zou een zweeppartij zijn die zich niet zou bezondigen aan de machtsspelletjes die andere partijen stemmen, macht en aanzien gekost hebben. De partij die het zogenaamde Antwerpse visa-schandaal aan het licht heeft gebracht en er prat op gaat dat zo iets bij hun partij uitgesloten is blijkt plots zelf boter op het hoofd te hebben.

Sinds de eerste “zwarte zondag” hebben tal van zogenaamde specialisten hun licht laten schijnen op het fenomeen VB. Het hoe en waarom van de electorale successen werden uitvoerig beschreven. Velen onder die analisten dachten zelfs een remedie te hebben gevonden om de opmars van dit ultrarechtse gespuis te stoppen.

Wat blijkt echter, tot aan de jongste verkiezingen was er geen stoppen aan de groei van het VB. Na die verkiezingen heette het dat het VB haar plafond had bereikt en wellicht was dat ook zo. Die stagnatie, wat er ook de oorzaak van is, heeft zich, uiteraard ongewild, tot splijtzwam omgevormd. Zolang er verkiezingswinst is, zolang de successen zich opstapelen zijn de partijbonzen goede vrienden, maar als er sleet komt op het partijvehikel dan worden de messen gewet, dan vervallen de kopstukken in machtsspelletjes waar de traditionele partijen een punt aan kunnen zuigen.

Eigenlijk was het te voorspellen dat het succes van het VB enkel kan gestuit worden door de partij zelf en daar zijn ze goed mee bezig. Laat ze vooral zo verder doen, misschien raken we er zo vanaf. Nu LDD nog en we kunnen onze ergernissen beperken tot de traditionele partijen. Ik denk dat we daar genoeg redenen zullen vinden om ons tot in den treure mateloos te ergeren.


2 maart 2010