AUFMACHEN !!!

"Aufmachen!", dat was mijn eerste gedacht na het lezen van een samenvatting van de voornaamste punten die in de nota van De Wever staan voor het besturen van de stad Antwerpen (De Morgen 14/11/2012).
Het laatste punt in de oplijsting van De Morgen, "Gerichte bezoeken om [sociale] fraude en wantoestanden te achterhalen" heeft een kwalijk geurtje. Ik ben bang voor de manier waarop ze dat willen aanpakken. Ik heb niets tegen het opsporen van sociale fraude, controle is beter dan vertrouwen, maar wat moet ik mij voorstellen bij "Gerichte bezoeken"?
Je zal maar afhankelijk zijn van sociale uitkeringen en bang moeten afwachten tot je een "Gerichte" klop op je voordeur hoort.

Regering-Di Rupo marxistisch - Woeha!

De ceo van Ackermans & van Haren noemt de huidige regering marxistisch.
Was deze uitspraak niet zo intriest, dan zou ik er misschien mee kunnen lachen.

Onder druk van de liberale regeringspartijen en een deel van CD&V krijgen werkgevers hoe langer hoe meer fiscale geschenken.

Het geld om de crisis te bezweren wordt nog maar eens gehaald bij de werknemers, werklozen, gepensioneerden en invaliden.

Om niet zelf op zoek te gaan naar belangrijke en relevante cijfers kan ik het artikel "Het marxisme volgens de Belgische werkgevers" op de webstek van De Wereld Morgen  aanbevelen. (zie hier: http://www.dewereldmorgen.be/artikels/2012/09/26/het-marxisme-volgens-de-belgische-werkgevers)

Dat de grootste bedrijven het minst belastingen betalen is intussen alom geweten.
Wat evenzeer geweten is, maar minder in de aandacht komt is het feit dat je met een gewone kleine zelfstandige moeilijk een overeenkomst tot een bepaald werk aan huis kunt afsluiten zonder dat er een deel in 't zwart betaald moet worden.

Ik daag iedereen uit om het eens te proberen. Als je niet bereid bent om een deel in het zwart te betalen haken vele zelfstandigen en kmo's gewoon af.
Over het percentage van het zwarte deel valt nog wel te onderhandelen.
Indien al dat zwarte geld op rechtmatige manier belast zou worden, dan was de crisis veel kleiner.
Dat geldt uiteraard niet alleen voor ons land.

Als ik dan lees dat zoon De Croo stelt dat ondernemers de oplossing zijn in deze crisis en niet het probleem, dan kan ik enkel vaststellen dat het manneke met het arrogantste smoelwerk van de Wetstraat bewijst dat hij een ondernemer is gebleven en geen politicus voor werknemers en minderbedeelden.

Om het met een tjevenuitspraak te zeggen; wie gelooft die mensen nog?

Uitwijzing van 2-jarig meisje uit Zweden: ook België bezondigt zich aan zulke praktijken

De berichtgeving in alle nieuwsmedia over de uitwijzing van een 2-jarig meisje uit Zweden roept nogmaals donkere herinneringen op aan een gelijkaardig voorval in ons eigen Belgenland, meer dan 10 jaar geleden.
Ik krijg nog steeds opgekropte gevoelens van ressentiment als ik denk aan onze eigen dienst vreemdelingenzaken en hoe ze dikwijls met mensen omgaan.
Ik heb dat reeds aangehaald in een eerder artikel onder de titel: De fratsen van vreemdelingenzaken.
(zie http://walthersbemoeienissen.blogspot.be/2011/09/de-fratsen-van-vreemdelingenzaken.html)
Ik zal er dan ook geen woorden meer aan verspillen.

Dat zulke zaken nu ook in een modelsamenleving als Zweden gebeuren is een zoveelste (extreem)rechtse teken aan de Europese wand.

Als zelfs in de steek gelaten kinderen niet meer veilig in een pleeggezin kunnen opgroeien, dan is er iets grondig mis met het humanitaire karakter van een staat. Kinderen als pasmunt om rechts ter wille te zijn. Veel dieper kan je als staat niet vallen.

Dura lex sed lex zeker, maar cui bono?

Tony Nicklinson in de steek gelaten

De volledig verlamde Brit Tony Nicklinson mocht van een rechter niet sterven, omdat de wet euthanasie niet toelaat. Dura lex sed lex! Zes dagen na die onmenselijke uitspraak is hij toch overleden, naar het schijnt aan een longontsteking.

Hoe de man uiteindelijk precies aan zijn einde is gekomen maakt eigenlijk weinig uit.
Wat, voor mij althans, veel meer uitmaakt, is dat hij in de steek werd gelaten door mensen die zijn jarenlange miserie hadden kunnen beëindigen door hem de gunst van euthanasie te verlenen.
In Groot-Brittannië is euthanasie onwettig, zodat dokters, familieleden en andere hulpverleners die toch zouden durven hulp te bieden, zij het rechtstreeks, zij het via het ter beschikking stellen van dodelijke middelen, voor de rechtbank gedaagd kunnen worden wegens moord of doodslag.
Britse politici durven blijkbaar, onder druk van ultramontaanse en andere religieuze drukkingsgroepen, niets aan de wetgeving te veranderen. Verkiesbaarheid is nog steeds belangrijker dan humanisme. Van lafheid gesproken.

In ons land hebben we het "geluk" gehad ooit met een paarse regering opgescheept te hebben gezeten die wel werk heeft gemaakt met wettelijke euthanasie. Deze wettelijkheid gaat wel gepaard met een hoop bureaucratie, maar dat zal dan wel zijn om mistoestanden tot een minimum te beperken.
Tot op de dag van vandaag zijn er ook in België extreme katholieken die niets liever zouden willen dan de euthanasiewet in te trekken. Je komt ook best niet in een katholiek ziekenhuis terecht wanneer je bijna terminaal bent, want ook in de overgrote meerderheid van die instellingen wordt euthanasie geweigerd. Is het niet door een individuele arts, dan is het wel door de directie.

Kijk naar eender welk dierenprogramma op tv en je ziet, ook in Groot-Brittannië, dat men een dier niet nodeloos laat lijden. Voor extreme christenen mag, neen moet een mens lijden, en dit omwille van hun imaginaire god.

Het beeld van de huilende Tony na de uitspraak, die eigenlijk een veroordeling was tot verder onzinnig lijden, moet in het geheugen gebeiteld worden van al diegenen die de uitspraak terecht vonden.
Ik wens hen allen vele slapeloze nachten.

Gewoon rechts of extreem rechts?

Je kan er niet meer omheen. De berichtgeving wordt nog steeds overheerst door vlaamsnationalisten en ultranationalisten.
Men vraagt zich terecht af of de momenteel grootste nationalistische partij in Vlaanderen dezelfde toer opgaat als de grootste racistische partij in het zelfde landsdeel.
Voor mij is het enige verschil de retoriek van beide extreem rechtse partijen.
Beide zijn tegen vakbonden, beiden haten links, en in beide organisaties wemelt het van nabestaanden van collaborateurs. Dat gaat dan van de grootvader van "de grote leider" van NV-A tot de oom van de voorzitter van het Vlaams parlement.
Beide partijen staan voor een sociale afbraak.
Beide partijen schurken zich tegen werkgeversorganisaties die dezelfde sociaal-darwinistische koers varen. En zo kan ik nog wel wat bedenken.
Doodzwijgen lijkt mij nog het beste, maar door dit bericht wijk ik zelf af van wat ik best vind, maar soit.

Waar staan bijvoorbeeld in Limburg de vlaamsnationalisten het sterkst?
Wel, in die gemeenten waar de collaboratie het sterkst was.
Neem bijvoorbeeld Dilsen-Stokkem. In de deelgemeente Elen stond de oude Volksunie altijd het sterkst en deze deelgemeente is blijkbaar ook nu weer de basis van haar opvolger als je hun lokale website bekijkt. Weinigen weten nog dat Elen tijdens en vlak na de oorlog "klein Duitsland" genoemd werd. Dat verklaart natuurlijk het een en ander.
Zo ook in de gemeenten Riemst en Bilzen. In Riemst is Peumans, wiens oom als "zwarte" door het verzet geliquideerd werd, eerste schepen. (zie: http://www.epo.be/press/9789064451362/HUMO-interview-2009-12-15.pdf)
In Bilzen is oud-VU-parlementair Sauwens burgemeester, wel bekend van zijn aanwezigheid op een bijeenkomst van het Sint-Maartensfonds, een organisatie van oud oostfrontstrijders, "alte kameraden" van de" Waffen-SS weet je wel! (zie:http://nl.wikipedia.org/wiki/Sint-Maartensfonds)
Na het uiteenvallen van de VU zijn vele politici uitgezwermd naar zowat alle andere partijen. Ik wil niet gezegd hebben dat dat allemaal racisten, fascisten en antisocialen zijn, maar het zijn wel allemaal nationalisten. Sindsdien kan ik me niet van de indruk ontdoen dat in alle traditionele partijen het vlaamsnationalistisch discours is toegenomen.
Over Antwerpen zal ik maar niet hebben zeker. De strontbruine historie van deze sinds mensenheugenis multiculturele havenstad behoeft geen verder betoog.

Ik kan slechts tot één besluit komen, namelijk dat delen van de momenteel grootste nationalistische partij in Vlaanderen wel degelijk extreemrechts zijn.

Ook Rutger Kopland dood.

Pietje met de zeis maakt overuren dezer dagen. Hij heeft het vooral op Nederlandse dichters gemunt.
Na Komrij heeft nu ook Rutger Kopland het tijdelijke met het eeuwige verwisseld. Straks blijft er niemand meer over.

Van Kopland heb ik 11 bundels, alle gekregen van mijn Geleerde Broer die mij nogal eens zijn afdankertjes toespeelt waarvoor ik hem dankbaar ben.

Vandaag hoorde ik het bekende "Jonge sla" voorlezen op de radio. Hij hield van natuur en dieren hetgeen steeds tot uiting kwam in zijn gedichten.

Ik las dat hij enkele jaren geleden een zwaar ongeval heeft gehad en zich nadien terugtrok. Nooit geweten.

Wie zal het volgend slachtoffer worden van Magere Hein?
Ik ken alvast twee kandidaten: Remco Campert is de 80 voorbij en Leo Vroman zelfs de 90.

Gerrit Komrij: weer een groot schrijver heengegaan

Gerrit Komrij heeft het tijdelijke met het eeuwige verwisseld.
Ik ken Komrij vooral van zijn bloemlezingen zoals "De Nederlandse poëzie van de 19de en 20ste eeuw in 1000 en enige gedichten". Ook zijn eigen gedichten kan ik wel smaken.
Hij was ook een gevreesd polemist met een scherpe pen. Hij kon verschrikkelijk gevat uit de hoek komen. Ik las in De Morgen dat hij de feministen "de onwelriekende gleuvenbrigade" noemde. Dat is een typische uitspraak van Komrij. Met zulke oneliners van hem kan je wel een boekje vullen.
Ook hilarisch is zijn verzameling scatologische teksten, gedichten, artikels, tekeningen en dies meer over WC-bezoek en alles wat daarrond en daarin gebeurt, en dit onder de titel "Komrij's Kakafonie" met als ondertitel "Encyclopedie van de stront".
Komrij was ook de eerste Nederlandse "Dichter des Vaderlands".
Ik hoorde hem vooral graag praten met zijn uit de duizenden herkenbare stem.

Komrij was één van die schrijvers waar ik eigenlijk te weinig van heb gelezen, maar dat komt misschien nog wel.
Ik heb dat vaker; als een schrijver overlijdt dan heb ik al gauw het gevoel te weinig over hem/haar te hebben gelezen, maar een mens moet nu eenmaal keuzes maken.