3de deel Reve-biografie komt er toch

De twee eerste delen van de biografie van Gerard Reve verschenen al in 2009 en 2010.
Het derde deel zou normaliter vorig jaar verschijnen, maar dat was buiten de waard gerekend. En de waard in dezen is de partner van Reve, Joop Schafthuizen.
Deze laatste ging niet akkoord met de inhoud van deel 3, stapte naar de kortgedingrechter en kreeg gelijk.
Dat gelijk wordt nu teniet gedaan door eeen hogere rechtbank.
Einde dit jaar zal uitgeverij van Oorschot het laatste en wellicht meest controversiële deel in de boekenwinkels leggen en is de "Kroniek van een schuldig leven" compleet.
Biograaf Nop Maas kan tevreden zijn.
"Matroos Vosch" zal minder tevreden zijn. Naar verluidt overweegt hij om in cassatie te gaan, maar dat moet dan wel om vorm- en/of procedurefouten gaan en niet over de inhoud van het boek zoals het in eerste aanleg en in beroep het geval was.

Ik heb de twee eerste delen nog niet gelezen, maar nu er zicht is op deel drie ga ik er toch eens aan beginnen.
Gerard Reve is altijd een van mijn lievelingsschrijvers geweest.
Dat begon met het drieluik "De taal der liefde", "Lieve jongens" en "Het lieve leven".
Ik was meteen fan en ben het gebleven.

Ook zijn brievenboeken zijn een lust om te lezen. Vele brieven zijn echte litteraire pareltjes.

Ook sommige uitspraken van Reve vind ik schitterend, zoals toen men hem verweet dat hij zichzelf herhaalde. Hij antwoordde met: "Wie moet ik anders herhalen?"

Één spreuk van Reve hangt samen onderstaande foto boven mijn bureel: "Vrolijke mensen zijn eng."

Reve was een van de beste stylisten in het Nederlandse taalgebied.

Eyskens, Lanoye en de Nobelprijs

Oud-minister Mark Eyskens zou blijkbaar graag Tom Lanoye als kandidaat Nobelprijswinnaar literatuur zien.
Intussen werd hij reeds tegengesproken door de Koninklijke Academie voor Nederlandse Taal- en Letterkunde die wel Leonard Nolens en Cees Nooteboom voordragen.

Tom Lanoye is mijns inziens toch een beetje te klein om naast reuzen als Mario Vargas Llosa, Orhan Pamuk, Günther Grass, Pablo Neruda, Heinrich Böll, Gabriel Garcia Márquez en meer van die internationaal bekende kleppers te staan.
Lanoye schrijft leuk, hij is spitsvondig, maatschappelijk geëngageerd, schrijft zowel proza, poëzie, toneel en is dus zeer veelzijdig. Of dat voldoende is om hem in een rij wereldprominenten op te nemen betwijfel ik sterk.

Zijn jongste boek "Sprakeloos" is naar mijn gevoel het beste dat hij tot nog toe geschreven heeft, met veel gevoel, passie en treurnis, maar één boek van hoge literaire kwaliteit zal niet voldoende zijn om een prijs als die van Nobel in de wacht te slepen.

De literatuur van Lanoye leest vlot en is bij wijlen heel plezant, maar om tot de internationale "schone letteren" te behoren zal hij toch nog heel wat boterhammen mogen eten.

                                                                    Alfred Nobel

Versnick opent jacht op leefloners

Nadat schepen van Antwerpen Lauwers (SP.a) leefloners verplicht wilde tewerkstellen (zie een eerder bericht op dit blogje) steekt OCMW-voorzitter van Gent, Geert Versnick (OpenVLD) nog een tandje bij door leefloners die hun kinderen, die nota bene niet eens leerplichtig zijn, niet naar school sturen, hun leefloon af te pakken.

Ik ben de eerste om toe te geven dat een van de grootste uitgaven van de OCMW's in ons landje het uitbetalen van leeflonen is. Het voorstel van Versnick kadert wellicht dan ook binnen de financiële situatie van het OCMW van Gent.

In tijden van laagconjunctuur moet elk bestuur goed op de centjes letten, als een goed huisvader, zoals men dan zegt. Het is echter frappant om nog maar eens vast te stellen dat men de centen gaat zoeken bij de minstbedeelden.
Als ik dan lees dat Versnick als argument de taalachterstand van kinderen van leefloners noemt, dan kan ik mij niet van de indruk ontdoen dat hij voornamelijk de allochtone leefloners in het vizier neemt.

Typisch rechts denk ik dan, typisch liberaal, denk ik dan, maar als ik dan eveneens lees dat Antwerpen het voorstel van Versnick wel ziet zitten, dan kan ik niets anders dan nog maar eens vaststellen dat de SP.a hoe langer hoe meer verrechtst.

Er is inderdaad een probleem met taalachterstand bij kinderen uit allochtone gezinnen, er zijn inderdaad leefloners die het maar al te gemakkelijk vinden om op die manier in hun levensonderhoud te voorzien, er zijn inderdaad mistoestanden en er is inderdaad een zeker profitariaat, maar is het echt de ultieme oplossing voor budgettaire OCMW-problemen om mensen die door allerlei omstandigheden hun huishouden niet meer naar behoren kunnen bestieren, als kers op de flauwe taart ook nog eens hun schamele steun te ontnemen?
Het intensief begeleiden van leefloners zodat ze een uitzicht hebben op een verbeterde toestand waarin ze werk hebben en zo weinig mogelijk problemen, ook, en misschien vooral, van financiële aard, zou meer zoden aan de dijk zetten dan die mensen nog dieper in de miserie te storten.
En die kleine groep die niet te bereiken is, die niet te sensibiliseren is, die een hardnekkige onwil betoont, geef die inderdaad lik op stuk, maar op een andere manier, want met geld afpakken van ouders raak je ook aan de kinderen, al dan niet schoolplichtig.

Maak a.u.b. grondig werk van het intensief volgen van leefloners met het oog op rehabilitatie in de maatschappij, zorg voor werk, besteedt de middelen die er zijn aan duurzame oplossingen voor leefloners, op termijn zal dat renderen, ook voor de OCMW-kassen.

Daar word je stil van!

Beelden, getuigenissen, wenende famieleden en vrienden, 22 kinderlijkjes in een verhakkelde bus,.....................daar wordt een mens stil van. Sneeuwklas wordt doodsklas!
Volgend jaar zullen we allen zeggen:" Is dat al een jaar geleden!?" Wij zullen er niet lang meer bij stilstaan, voor de ouders daarentegen staat alles voortaan stil.

donderdag 15 maart 2012

Over twee Barten die niet graag inleveren

Vandaag las ik her en der dat de (gemeenschaps)senatoren Bart Tommelein en Bart De Wever misnoegd zijn omdat ze €500 netto moeten inleveren. Dit komt neer op een schamele 5% van hun riante senatorenwedde.
Als ik een snel rekensommetje maak met als basis mijn wedde, dan maakt €500 maar liefst 28,01% uit van mijn huidige wedde.
Intussen weten veel mensen niet meer hoe ze hun steeds maar duurdere energierekeningen moeten betalen zonder te moeten besparen op eten, kleding en andere dagelijkse behoeften.
Niemand levert graag een deel van zijn loon in, maar om nu zoals beide Barten hun ongenoegen in de pers te uiten over 5% inlevering is er voor mij ver over. Dat bewijst mijns inziens dat veel parlementariers hun voeling met het werkelijke leven van werkers, invaliden, zieken, gepensioneerden en andere minderbedeelden volledig kwijt zijn, indien ze dat al überhaupt gehad hebben.
Hoeveel mensen, gezinnen, zouden er zijn die het met minder dan het dubbele van de inlevering van B&B moeten zien te rooien?
Schande!
7 maart 2012

Ik ben terug

Na meer dan een jaar afwezigheid op mijn eigenste blogje heb ik vandaag beslist om de draad weer op te nemen.
In het openingsberidcht van deze blog schreef ik het volgende: " Soms zullen het slechts enkele zinnen zijn, soms enkele bladzijden, dat zal afhangen van het onderwerp en van mijn goesting. Dat laatste zal ook de doorslag geven op de frequentie van verschijnen."
De goesting is terug!


7 maart 2012

Verplichte tewerkstelling in Antwerpen: terug naar 6 oktober 1942?

De Antwerpse SP.a-schepen Guy Lauwers denkt er aan om steuntrekkers van het OCMW in te zetten in de groendienst om onkruid te wieden. Het is nog maar een idee. Wat zal het worden, Chinees vrijwilligerswerk of algemene verplichting?

Lauwers is een oud vakbondssecretaris die een fin de carrièrezet heeft gedaan door de ACOD als springplank te gebruiken om een politiek mandaat te bemachtigen. Ik heb altijd al moeite gehad met dat soort mensen. Voor mij ben je ofwel politieker ofwel vakbondsman. Er zijn weinigen die hun syndicale en sociale reflexen behouden na een overstap naar de politiek. Wat Lauwers betreft, die had zijn syndicale reflexen reeds lang van zich afgeschud vooraleer hij een schepenambt op een presenteerschoteltje kreeg. Als vakbondssecretaris heeft hij mee de onderhandelingen gevoerd over de openbare ziekenhuizen die werden verkocht aan de private sector. Lauwers heeft zich weliswaar nooit openlijk voorstander getoond van deze privatisering, maar hij heeft wel voor de private onderhandelaars de weg van de minste weerstand geëffend. Zat het schepenmandaat misschien toen al in de koker? Het heeft er alle schijn van.

Als Lauwers zijn syndicale reflexen heeft afgestoten in het ZNA-dossier, dan is het nu de beurt aan zijn sociale reflexen. Het resultaat is gekend.

Leefloners en andere steuntrekkers worden nogal snel als luie profiteurs bestempeld, vooral dan door (ultra)liberalen en andere extreem rechtse antisocialen. Denkt Lauwers er ook zo over?

Een alleenstaande leefloner ontvangt € 725,79 per maand, dat is minder dan het bestaansminimum. Trek daar de huur van af en je hebt misschien net voldoende om geen honger te lijden. Als dan een leefloner voor datzelfde bedrag hetzelfde werk moet verrichten als een reguliere ongeschoolde arbeider met een volwaardige arbeidsovereenkomst dan is dat mijns inziens in strijd met het gelijkheidsbeginsel.

Er zijn trouwens al een pak steuntrekkers die via het OCMW tewerkgesteld worden. In het vakjargon noemt men die werknemers artikel zestigers. Het is een vorm van sociale tewerkstelling, meestal voor de duur die nodig is om in orde te zijn met alle sociale wetten. Het is alleen jammer dat die mensen na hun tewerkstelling als artikel zestiger dikwijls in de werkloosheid belanden. Het zou nuttiger zijn om die mensen beter op te volgen en aan een volwaardige tewerkstelling te helpen.

Mensen - al dan niet verplicht – tewerkstellen aan de prijs van het leefloon is goedkope dwangarbeid. Blijkbaar is het enkel om de centen te doen. Ik zou er niets op tegen hebben om leefloners een aantal uren per week nuttig werk te laten doen met als doel wat arbeidservaring op te doen met het oog op een reguliere tewerkstelling.

Moest de schepen echter zinnens zijn om deze maatregel verplichtend in te voeren, dan kan ik niets anders dan verwijzen naar de Arbeitseinsatz die op 6 oktober 1942 werd ingevoerd door je weet wel wie.

12 augustus 2010