Analyse van een aversie

Dat ik een grondige hekel heb aan "rechts" in het algemeen en aan "extreem rechts" in het bijzonder, is voor de lezers van dit nietige blogje en van twítter intussen wel duidelijk.

Een hekel of aversie komt niet zo maar, dat heeft zijn grond.

In dit opstel wil ik summier uit de doeken doen waar mijn aversie t.o.v. (extreem)rechts vandaan komt.

Dat dit artikeltje kort na de jongste verkiezingen wordt geschreven is uiteraard geen toeval.

Rechts is meer dan ooit in het naoorlogse tijdperk in opmars, in gans Europa zelfs, zowel extreemrechts als het zogenaamd gematigd rechts waarvan de protagonisten toch nu en dan het extreme in hun rechts-zijn niet kunnen verbergen.

Om alles tot in het detail te be- en omschrijven, is er een lijvig boek nodig, geen beperkt blogje, maar ik doe mijn best. Het gaat immers slechts om mijn diepste gevoelens t.o.v. een bepaalde Weltanschauung.

Er zullen wellicht lezers zijn die er een totaal andere mening op na houden, maar meningen verschillen nu eenmaal. Misschien herkennen sommigen Het is geenszins mijn bedoeling om mensen te overtuigen, om dat te doen komen er soms op zondagochtend mensen aan je deur met een boekje dat “De Wachttoren heet”.

Maar nu ter zake.

Het denken in een bepaalde richting wordt gestuurd door meerdere factoren. Het milieu waarin je wordt geboren en waarin je opgroeit is er één van, en niet de onbelangrijkste. Je verdere ontwikkeling en vooral wat je daarmee doet is al even belangrijk. Ga je je eigen weg of blijf je in de slipstream van je (groot)ouders hangen. Een combinatie van beide is ook mogelijk, als je jezelf hebt kunnen overtuigen dat de weg van je (groot)ouders de enige juiste weg is.

De Grote Leider van N-VA is een goed voorbeeld van iemand die de ideologie van zijn (groot)ouders is blijven achterna hollen. Zelfs zijn oudere broer zegt dat BDW in de ideologie van het VNV is blijven hangen.

Laat mij in dezen eerst met mezelf beginnen, want om anderen te begrijpen moet je eerst jezelf begrijpen. Een mens trachten te begrijpen is dikwijls zo moeilijk dat men hem gemakkelijkheidshalve veroordeelt. Als mijn eerdere geschriften op veroordelingen neerkomen, dan heb ik ze tenminste, zij het summier, gefundeerd.

Ik kom uit een blauw nest. Mijn ouders zijn altijd liberaal geweest, maar zij waren eerst en vooral sociaal. Ik heb altijd het gevoel gehad dat zij bij de verkeerde partij zaten, want zeg nu eerlijk, het sociaal liberalisme zoals dat bestond in de 19^de eeuw is nooit meer echt terug gekeerd. Sommigen uit de jongere generatie liberalen van OpenVLD, maar bijlange niet allemaal, hebben mijns inziens toch min of meer de weg heropend naar een socialer liberalisme, maar dit ter zijde.

Ik ben mijn ouders niet gevolgd in hun gedachtegoed, voor zover zij dat al echt hadden. Ik ben hoe langer hoe meer naar links opgeschoven, precies omdat het sociale en het rechtvaardige alsmaar meer terrein verliest. Het individuele, de hebzucht, machtzucht, ten koste van alles en iedereen wordt meer en meer de standaardideologie. Je moet het bijna als een missie zien om tegen die stroom in te roeien.

Ik ben mijn ouders wel gevolgd in hun rechtvaardigheid, hun onbaatzuchtige hulpvaardigheid.

Thuis was het een komen en gaan van mensen van uiteenlopende nationaliteiten. Ik heb nooit één enkel negatief woord gehoord over deze mensen. Voor mijn ouders gold slechts één kwalificatie; het zijn allemaal mensen. Ik ben opgegroeid met de gedachte dat als je bekwaam bent om iemand te helpen, dan moet je dat doen, punt.

Tijdens mijn vele jaren als verantwoordelijke voor de vreemdelingendienst in een middelgrote gemeente, waar ik tientallen nationaliteiten ben tegengekomen uit alle windstreken, heb ik dan ook steeds deze moraal van mijn ouders voor ogen gehouden.

Als ik even een kleine zijsprong maak en denk aan politici die één van hun ouders zijn gevolgd en enkel en allen maar vanwege hun naam en afkomst aansluiting vinden bij een bepaalde partij, dan vraag ik mij dikwijls af wat hún echte drijfveer is.

Op gemakkelijke wijze een postje binnen halen?  

Neem bijvoorbeeld een Pieter de Crem, die het burgemeesterschap van zijn vader heeft “geërfd”. Hij mag dan wel enkele universitaire diploma’s op zak hebben en polyglot zijn, in feite is het één van de grootste paljassen van de wetstraat.

Dichter bij huis, nl. in de gemeente Kinrooi, heeft Jo Brouns in 2013 de burgemeestersscherp overgenomen van zijn vader, Hubert Brouns. Ik ken die man niet, hij zal wel zijn bekwaamheden hebben, maar hoe komt hij aan die burgemeesterscherp? Hij werd lijsttrekker bij de gemeenteraadsverkiezingen in de plaats van zijn vader op de CD&V-lijst die de volstrekte meerderheid heeft. Om op die plaats verkozen geraken is niet echt veel voor nodig. Conclusie: door afkomst dus.

Ach, er zijn zo veel voorbeelden, in elke traditionele partij, denk maar aan Tobback, Lieten (dochter van oud-senator Lieten-Croes), De Croo, De Gucht, De Clerck, Eyskens, de kinderen van Karel Dillen, e.d.m.. Het zijn politieke familiebedrijven. Ik wil daarmee geenszins gezegd hebben dat het allemaal onbekwame paljassen zijn, maar ze hebben het toch maar gemakkelijk gehad om hun postjes te verwerven hetgeen dikwijls tot arrogantie leidt.

De mening en overtuiging van je ouders overnemen hoeft niet negatief te zijn natuurlijk, maar je een eigen mening vormen, ook al wijkt die ver af van deze van de rest van je familie bewijst net iets meer dat je zelf je overtuiging hebt gezocht en niet serviel die van een ander hebt overgenomen.

Tot zover kort de politieke context van mijn aversie tegen oerconservatief, ultraliberaal en soms racistisch en fascistisch rechts.

Er is echter nog een andere, en wellicht zwaarder doorwegende oorzaak van mijn aversie.

Zowel mijn vader als mijn moeder had het statuut van “Erkend Gewapend Weerstander”. Ook mijn grootvader langs moeders zijde had dit “Statuut van nationale erkentelijkheid”.

Het huis van mijn grootvader was een doorvoerhuis waar werkweigeraars, gezochte weerstanders en zelfs een Duitse deserteur een tijdelijk onderkomen kregen.

Mijn moeder maakte valse documenten, o.a. ausweise. Zij kreeg daarvoor het statuut van “Weerstander door sluikpers”.

Mijn vader ten slotte smokkelde wapens voor het verzet. Hij werkte bij de steenkoolmijn van Eisden (thans Maasmechelen). Soms smokkelde hij een wapen binnen de poorten van de mijn als dat bv. nodig was voor een ontsnapping van krijgsgevangenen. Vreesde men dat er verraad in het spel was, dan moest hij dat wapen ook weer mee naar huis nemen, waar toen drie Duitse soldaten waren “ingekwartierd”.

Het spreekt vanzelf dat zij met hun activiteiten grote risico’s namen met gevaar voor eigen leven en dat van hun huisgenoten, ouders, broers en zusters.

Ik ben daar altijd bijzonder trots op geweest.

Ik heb dus heel wat meegekregen van mijn (groot)ouders. Alles wat ik hiervoor heb beschreven heeft een grote invloed gehad op wat en wie ik vandaag ben.

Is het dan te verwonderen dat ik een aversie heb tegen nationalistisch rechts, tegen de erfgenamen van de collaboratie die zowel in het Vlaams Blok als in de N-VA zitten.

Een figuur als Filip Dewinter die zijn pure fascistische en racistische kretologie kan blijven spuien, daar heb ik enkel maar verachting voor.

Een figuur als Bart De Wever die van zichzelf vindt dat hij sociaal is, die ondernemers alles wil gunnen en zwakkeren slechts kruimels, die het nationalisme met de paplepel heeft ingekregen, en die nooit afstand heeft genomen van de collaboratie van zijn voorgangers van het VNV, in tegendeel zelfs, die kan ik enkel maar minachten.

Het verschil tussen beiden is slechts de verpakking. FDW is vuilgebekt, hij gebruikt woorden en doet uitspraken die BWD nooit zou gebruiken.

Beiden echter sluiten mensen uit, FDW vreemdelingen en BDW Walen en werklozen.

Beiden vinden in hun veralgemening dat die groepen welke ze uitsluiten behoren tot het profitariaat.
Beiden hebben een aversie tegen links en tegen vakbonden.
Beiden schurken zich graag aan tegen de kapitaalkrachtigsten.

Conclusie:

Mijn aversie tegen (extreem)rechts is niet uit de lucht gegrepen, maar is het gevolg van afkomst, opvoeding en verdere ontwikkeling.

Het rechts-conservatief-nationalisme van o.a. BDW heeft uiteraard dezelfde oorzaken, maar met dit verschil dat ik ben geëvolueerd en BDW is blijven verstarren in dat rechts-conservatief-nationalisme. (zie de uitspraak van zijn broer Bruno)

Is daar iets mis mee? Neen, niet echt, je kan natuurlijk niemand verplichten om in de ene of de andere richting op te schuiven, maar alleen de doden en de dwazen veranderen nooit van mening.

Dedecker niet welkom bij N-VA, ex-Vlaams Blokkers wel

De rol van Jean-Marie Dedecker is bijna uitgespeeld. Hij trachtte nog zijn aanhangwagentje te koppelen aan de vrachtwagen N-VA, maar zelfs die (extreem)rechtse partij wil hem niet hebben.
Nochtans zijn ze complementair. (Extreem)rechts, neoliberaal, liefhebbers van het (groot)kapitaal, asociaal, anti-vakbond, enz.
Tjeven zouden zeggen,wie gelooft die man nog, maar nu is het "wie wil die man nog".
Eigenlijk gelukkig maar dat zo iemand van het politieke toneel dreigt te verdwijnen.
Wat heeft hij tot nog toe betekend als politicus?
Beschuldigingen, verdachtmakingen, een detective inschakelen om een politieke concurrent te beschadigen en vooral een grote troape, muule, tootte, om het op zijn West-Vlaams te schrijven.
Ik kan maar één positieve verwezenlijking bedenken: een compensatie voor kleine zelfstandigen die last hebben van openbare werken. Die wet draagt zelfs zijn naam. Wat moet hij daar fier over zijn!
En voor de rest? Nada, noppes, nougabollen, niente wat er toe doet. Wel enkele wetsvoorstellen die meestal zonder voorwerp naar de prullenmand verwezen werden en wat parlementaire vragen.

JMD heeft één maal mijn pad gekruist zij het telefonisch.
Ik moet daarvoor bijna 8 jaar terug in de tijd.
Naar aanleiding van de laffe moord op Joe Van Holsbeek in station Brussel-Centraal op 12 april 2006 was JMD een van de eerste om te reageren. Hij had het over het "tuig van de richel" en verwees naar Marokkaanse jongeren als daders. Hij was daarin trouwens niet de enige. Ook Paul Belien, de man van Vlaams-Blok-politica Alexandra Colen en grote inspirator van massamoordenaar Anders Breivik, deed zijn fascistisch-racistische duit in het extreem-rechtse zakje door op te roepen om de wapens op te nemen tegen deze Marokkaanse roofdieren.

Ik heb toen, vanuit een buikgevoel, voor de tweede maal in mijn leven een lezersbrief gestuurd naar Humo. (Humo nr. 3426, blz. 152) Ik vroeg mij, in de aanhef van de brief, af hoe ik JMD zou kunnen aanspreken. Fascist, of misschien Bonobo. Dat laatste zou, zo schreef ik, een belediging zijn voor de Bonobo's.
Enkele dagen later kreeg ik telefoon van JMD. Hij vroeg of ik het was die een lezersbrief had laten publiceren. Ik moet toegeven dat ik niet erg beleefd ben geweest. Ik antwoordde dat ik het inderdaad was en dat ik niet met hem wenste te praten. Achteraf wel beschouwd had ik dat beter wel gedaan, maar ik voelde mij geïntimideerd en op intimidaties reageer ik meestal niet, dat heeft geen enkele zin.
Vooraf had ik al het e-mailverkeer tussen JMD en Humo ontvangen, waarin hij mijn adres vroeg en stelde dat Humo wel toeliet om hem voor fascist uit te schelden, maar geen persoonlijke gegevens aan hem kenbaar wilde maken zodat hij gerechtelijke stappen tegen mij kon ondernemen. Dreigen dus, dat kan hij ook als de beste, maar ja, wat wil je, eens een vechtjas altijd een vechtjas.
Ik heb er verder niets meer van vernomen. Trouwens, ik had hem niet voor fascist uitgescholden, ik heb enkel mijn twijfels geuit over hoe ik hem zou aanspreken, niet meer, niet minder.

Ik wil JMD geen fascist noemen, en zeker niet in de historische betekenis. Wat hij wel vertoont, en dat bewijst zijn palmares van verdachtmakingen, bedreigingen, detectives inschakelen enz., zijn neo-fascistische trekjes, maar zo zijn er zovelen. Bij de N-VA, die hem niet willen, zijn er ergere sujetten.

JMD is blijkbaar te controversieel voor N-VA, maar Vlaams-Blokkers die hebben meegeschreven aan het racistische 70-puntenplan blijkbaar niet. Is JMD misschien niet neo-fascistisch en racistisch genoeg.

Toch is er één lichtpuntje in het verleden van JMD. Zo heeft hij zich ooit uitgesproken tegen de bezetting door Israël van de Gaza-strook. Hij noemde deze morzel Palestijnse grond een open gevangenis. en zichzelf een verdediger van de Palestijnse zaak. (zie hier: http://www.ldd.be/nl/de-muur-van-de-schande-en-de-schaamte-129.htm) Tevens pleitte hij voor een economische boycot van Israël door Europa (zie hier: http://www.jodendom-online.nl/news.php?view=item&id=137) Hij kreeg voor dat standpunt de hele Belgisch-Joodse lange-tenenclub over zich heen.

In ieder mens schuilt dan toch iets goeds.

FREE BAHAR KIMYONGÜR

Na Nederland en Spanje heeft ook Italië een verzoek om uitlevering van deze Belgische vredesactivist ontvangen van de Turkse staat.
In een vorig artikel (zie hier: http://walthersbemoeienissen.blogspot.be/2013/06/moet-bahar-kimyongur-boeten-voor-de.html?m=0 ) deed ik het verhaal reeds uit de doeken.
De hele historie kan men ook lezen op een nieuwe website: http://www.freebahar.com/indexNL.php die het opneemt voor deze gijzelaar van de Turkse regering.
Gijzelaar is wel degelijk het juiste woord. Telkens er een uitleveringsverzoek wordt verstuurd naar welk land dan ook, dan volgt er sowieso een onderzoek en moet Bahar in tussentijd ofwel naar de gevangenis of hij krijgt, zoals nu in Italië, huisarrest.

Bahar is in gevaar. Het is algemeen bekend dat er in de Turkse gevangenissen aan de lopende band wordt gefolterd. In een Turkse gevangenis is zijn leven geen eurocent meer waard.

DAAROM, TEKEN DE PETITIE HIER http://www.freebahar.com/indexNL.php ZOALS ER AL OP DIT OGENBLIK (8 januari 20 uur) AL 1474 HEBBEN GEDAAN.

De tomeloze hypocrisie van BDW over Mandela

Bart De Wever, de Grote Leider van huidig Vlaams rechts, bewierookt de idealen van Nelson Mandela.
Wel, daar krijg ik nierstenen van.
De nationalistische club waar BDW de Grote Roerganger van is, herbergt wellicht nog steeds een pak oud-leden van Protea, een pro-apartheidslobby met vele leden van de voormalige Volksunie, waar de huidige N-VA de erfgenaam van is. Zie deze link: http://praag.co.za/?p=14993
BDW verklaart dat het hem triest stemt dat Zuid-Afrika en het ANC na de inspanningen van Mandela om de talloze gemeenschappen in het multiraciale Zuid-Afrika om te smeden tot één natie, die positieve evolutie niet konden volhouden.
Wat een huichelaar, wat een hypocriet. In eigen land demoniseert dit extreem-rechts sujet een ganse gemeenschap, die hij zo snel als mogelijk wil afstoten.
Zulke uitlatingen passen als een venster in een raamkozijn in een fascistisch discours dat recht uit de jaren dertig stamt.

Het apartheidsregime heeft 27 jaren van Madiba's leven afgepakt en daar is het rechtse schorremorrie nooit rouwig over geweest, in tegendeel. De leden van Protea bestempelden Mandela en het ANC als een communistisch gevaar dat te allen prijze bestreden moest worden.

Mandela was een van de grootste leiders die de wereld ooit heeft gekend.
In vergelijking is BDW een klein nietig smerig ventje.

Gewoon rechts of extreem rechts bis - De strapatsen van Jambon

Jan Jambon ligt onder vuur omdat hij in 2001 een toespraak hield ter gelegenheid van het 50- jarig bestaan van het Sint-Maartensfonds.
Op 17 juli 2012 schreef ik reeds een artikel op deze blog over extreem-rechts binnen de NV-A. http://walthersbemoeienissen.blogspot.be/2012/07/gewoon-rechts-of-extreem-rechts.html
Wat er vandaag aan de orde is aangaande dit sujet bewijst mijn stelling van weleer.

Lees er de persartikels op na en je leest niets anders dan vergoelijken en minimaliseren van deze extreem-rechtse démarche.
Op het ogenblik van de feiten was hij geen lid van een politieke partij. Et alors? Het is niet omdat je geen partijkaart op zak hebt dat je gedachtengoed niet extreem of fout is.
Zijn aanwezigheid bij een lezing van Le Pen wordt vergoelijkt met het non-argument dat dit niet betekent dat hij akkoord is met de ideeën van de topman van het Franse FN.
Als je het ideeëngoed van een kwal als Le Pen volledig afwijst dan ga je niet luisteren naar zijn voordracht, punt. Ik hoef noch Le Pen, noch De winter, noch De Wever, noch Jambon in levende lijve te aanhoren om te weten waar zij voor staan, punt.

Ook het Calimero-gehalte wordt opgevoerd. Iedereen is tegen ons.
Ondervoorzitter van NV-A opperde zelfs dat het Nieuw-Solidaristisch Alternatief en de PVDA elkaar zouden vinden in het bashen van zijn partij. Moest deze bewering niet zo triest zijn, ik zou er hartelijk om kunnen lachen.
In feite zijn NV-A en het NS-A bondgenoten, beide groepen zijn voorstander van het extreem-rechtse solidarisme.

In de Standaard las ik dat Bart De Wever over het Sint-Maartensfonds in een blad, genaamd "Meervoud", dat ik verder niet ken, over het Sint-Maartensfonds heeft geschreven, en ik citeer uit De
Standaard: "In hoofdzaak (gaat het om) een verzameling van bejaarde mensen, die collectief hun jeugdjaren willen herbeleven, inclusief het opvoeren van een aangebrande morfologie en fraseologie." en verder: "Hier voert men een hoogmis op van het eigen idealisme de eigen opoffering. Ten minste die eigenschappen kan men van deze mannen, die vrijwillig naar het bloedigste slagveld van de voorbije eeuw trokken, moeilijk loochenen."
De laatste quote die De Standaard aanhaalt kan best dienen als ontluisterend voorbeeld van het gedachtengoed van "De Grote Leider". Lees en huiver: "Dat is precies de reden waarom ze voor het hele Vlaams-nationalisme een bijzondere plaats blijven innemen." Einde citaat.

Als je dergelijke uitlatingen doet, en je poseert rond dezelfde tijd op de foto met een negationist, neo-fascist en racist als Le Pen, dan behoor je tot die club.

Het wordt, voor mij alleszins, meer en meer duidelijk dat grote delen, en zeker de top van NV-A
behoort tot de extreem-rechtse modderpoel van België.

Nieuw fascistisch geweld laait op in Europa

De Griekse neo-fascistische groepering Gouden Dageraad is een meer dan "waardige" opvolger van de Nazi-Duitse Sturmabteilung, kortweg de SA,  ook Bruinhemden genoemd.

De SA werd door Hitler in de beginjaren van het nazisme opgericht als beschermingsdienst voor de nog jonge NSDAP. Deze gewelddadige knokploeg werd opgericht om de partijvergaderingen van de NSDAP te ondersteunen. In de beginjaren van de nazipartij was er nog tegenstand, maar dank zij de SA die hoe langer hoe meer de tactiek van de intimidatie toepaste, verdween langzaam maar zeker elke tegenstand en elke vorm van oppositie. Deze intimidatie ging over in regelrechte straatterreur hetgeen de NSDAP uiteraard zeer genegen was, want de SA heeft op die manier de weg vrij gemaakt voor de alleenheerschappij van de nazi's.
Na de fascistische machtsovername in 1933 werd de top van de SA in 1934 vakkundig geliquideerd door de SS in wat de geschiedenis inging als de"nacht van de lange messen". De SA had haar diensten bewezen en was een overbodige storende factor geworden die zelf op te veel macht belust was.

Dat alles is om en bij de 80 jaar geleden. Vandaag echter in Griekenland doet zich een gelijkaardig fenomeen voor met de Gouden Dageraad (GD), een neo-fascistische partij, opgericht in 1993.
De GD zetelt in het Griekse parlement met 18 zetels, maar is vooral bekend, berucht om haar gewelddadige acties, waaronder de moord op de anti-fascistisch zanger-rapper Pavlos Fyssas.
Knokpartijen tegen al wat links of vreemd is zijn de core business van dit gespuis.
Er wordt zelfs geopperd dat het leger en de politie opleiding en steun verlenen aan GD, hetgeen reminiscenties oproept naar het kolonelsregime eind jaren 60 - begin jaren 70.

Zowel de SA als de GD zijn ontstaan en gegroeid in tijden van economische recessie.
De SA heeft van in het begin tegen de joden geageerd. GD doet hetzelfde tegen vreemdelingen.
Beide fascistische groeperingen lust(t)en al wat links is rauw.

Het is duidelijk dat het fascisme nog lang niet verdwenen is.
Ik houd mijn hart vast want de geschiedenis herhaalt zich blijkbaar steeds, in welke vorm dan ook.

Purisme in Menen - wa zehde?

In Menen gaat de CD&V plat op de buik voor de Nieuw Vlaamse Arrogantie. Loketambtenaren mogen enkel nog de Nederlandse taal gebruiken in het contact met de burgers. De Vlaamse bekrompenheid kent geen grenzen.
Ik heb in een grensgemeente met Nederland en niet ver af van de Nederlands-Duitse grens vele jaren de dienst vreemdelingenzaken bestierd.
Aan mijn bureel passeerden burgers van de meest uiteenlopende nationaliteiten. Ik heb altijd getracht om iedereen ten dienste te staan met de middelen die ik had. Op gebied van taal probeerde ik de mensen te informeren in de taal die, naargelang de persoon met wie ik te maken had, men begreep, en in die taal die ook ik een beetje machtig was. Dat werd meestal erg geapprecieerd.
Het getuigt mijns inziens van een verregaande onbeleefdheid en arrogantie om halsstarrig te weigeren om mensen die het Nederlands niet machtig zijn, te helpen in een andere taal.
Het Menense stadsbestuur heeft waarschijnlijk artikel 12 van de taalwet van 18 juli 1966 ontdekt. Dat artikel zegt dat plaatselijke diensten uitsluitend de taal van hun gebied mogen gebruiken in contact met particulieren. Hetzelfde artikel biedt wel de mogelijkheid om particulieren die gevestigd zijn in een ander taalgebied te antwoorden in de taal waarvan zij zich bedienen.

Menen werd intussen, net zoals Antwerpen, teruggefloten door de gouverneur m.b.t. vreemdelingentaks. Kan men Franstaligen niet weren door een speciale taks te heffen, dan verbieden we de Franse taal in het gemeentehuis. Alle middelen zijn blijkbaar goed zolang de vermaledijde Franstaligen op hun eigen morzel rond blijven.

Heb ik slechts een indruk of is het werkelijkheid dat onder impuls van de Vlaams-nationalisten vele besturen een puristische agenda hanteren? En niet enkel taalpurisme.
Hoe ver willen de puristen gaan?
Verbannen van anderstalige boeken uit de bibliotheken?
Handelaars boycotten die hun winkel een anderstalige naam geven?
Uiteindelijk etnische zuiveringen?
Vlaams, Vlaamser, Vlaamst.
Ik heb hoe langer hoe meer moeite om het woord Vlaams uit mijn strot te krijgen. Wat een bende kiekens!